Twitter’da her ne kadar “Hayatım film yapılsa gene yan rolde kalırım herhalde” diye yazmış olsa da Türk Twitter camiasının en sevilen simalarından biri Hakim Türkmen… Gerçi birçoğumuz onu “Beyinsiz Adam” adıyla tanıyoruz. Sosyal paylaşım ağında 260 binden fazla kişi tarafından takip edilen Türkmen, biraz absürt biraz da ironik tarzıyla diğer “fenomenlerin” arasından çabucak sıyrılıveriyor. Gerçi o kendisine “fenomen” denilmesinden de pek hoşlanmıyor. Twitter’dan sonra fenomenlik kavramının da eski anlamını kaybettiğini düşünüyor. “Twitter benim hayatımda çok az bir yer kaplıyor” dese de yazdıklarının ne kadar beğenildiğini çok önemsiyor. Çünkü “yazmak” onun hayatında çok önemli bir yer kaplıyor. Son bir yıldır Star Gazetesi’ndeki köşe yazılarıyla da okuyucularına seslenen Hakim Türkmen’le, sosyal medyadan markalarla yapılan işbirliklerine, Twitter’ın hayatını ne yönde değiştirdiğine dair çok keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. İşte bu keyifli röportajdan çarpıcı bölümler;
Çok klasik bir soruyla başlayalım mı? Neden “Beyinsiz Adam”?
İroni üslubuyla yazdığım için net oluyor yazdıklarım. Tecahül-i arif diye bir şey vardır edebiyatta. Bilip de bilmemezlikten gelme. Bunlar söz sanatı dedikleri veya mizah için kullanılan şeylerdir aslında. Benim yazdıklarım da bilip de bilmemezlikten gelme veya tam tersinden yaklaşma… Ama kendi içinde de bir mantığı var. Türkiye’de çok anlaşılır bir şey değil. Özellikle siyasi konularda yazıyorsanız o yazdığınız şey gerçek kabul edilebiliyor. Daha doğrusu benim yazdığım şeyler çok absürt olmasına rağmen bunu hakikaten söyleyenler de olduğu için gerçek zannediliyor. Bu nedenle okuyucu “Adam bunu yazdığına göre demek ki dalga geçiyor” diyebilsin diye seçtim. Fakat buna rağmen “Gerçekten salak mısın, beyinsiz misin?” gibi sorular geliyor.
Hayatımızda bir “Twitter Fenomeni” kavramı var. Kendinizi bir “fenomen” olarak adlandırıyor musunuz?
“Twitter Fenomeni” çirkin bir laf oldu artık. Fenomenlik bu mecranın yeni olmasından kaynaklanıyor. Jack diye bir adam çıkıyor, bir site yapıyor. Bu site bir süre sonra çok geniş kitlelere ulaşıyor. Daha sonra kendi içerisinde bunları “Burada 140 karakterde etkileyici yazan insanlar var” diyor. Aslında bunun köşe yazarlığından, mizah dergisinde yazmaktan, bir karikatür çizmekten çok da farkı yok. Sadece mecra böyle olduğu için ve bir anda herkese ulaşabildiği için etkili oldu. Mizah dergilerinde yıllarca çırpınan adamlar var. Orada yıllardır yazıyor ama kaç kişi okuyor? 10 bin kişi. Twitter teknolojinin bir nimeti. Türkiye’de 8 milyon kullanıcısı var. Çok basit, emeksiz, hiçbir sermaye gerektirmeden, kimseden izin almadan 140 karakterde yazdığın şeyi bütün dünyaya ulaştırabiliyorsun. İşte bu teknolojinin bizi getirmiş olduğu nokta. Sadece biz buna alışkın olmadığımız için tuhaf bir şeymiş gibi geliyor. Bize “Twitter’dan çıkan adamlar” diyorlar mesela. Sanki herkes Twitter yumurtası halindeydi, gerçek hayatta yoktu, yumurtadan çıktı ve yazmaya başladı. Sonra dünyada iş kapmaya başladı, köşe yazarı olmaya başladı. Alakası yok. Bu insanlar zaten sağda solda bir şekilde varlardı. Twitter onlara bir mecra oldu. Mesela Facebook kullandığım zaman da yazıyordum ve millet çok beğeniyordu. Fakat Facebook’ta 30 kişi beğeniyordu. O da çok ciddi bir rakamdı.
Ama “fenomen” kavramı biraz da gizem taşıyan, anlaşılması zor gibi bir anlam da içeriyor?
Aksine anlaşılması zor değil. Twitter fenomeni deyince kişinin mesleği de oymuş gibi anlaşılıyor. Yıllardır yazıyorum, yazmak benim işim. Fakat hasbelkader Twitter’da yazıp, tanınmaya başlayınca “Hmm, Bu da Twitter’dan çıktı yazar oldu” gibi şeyler duyuyorum. Ben zaten o işi yapıyordum. Twitter insanların için döktüğü micro blog sitesi. Pucca buna bir örnektir. Yazdıkları günlük gibidir. Fakat benim yazdığım günlük, o kadar ilgi çekmezken onunki çekiyor. Sadece bir dergi çıktığını düşünün 100 milyon satan ve size sorgusuz sualsiz “Buyur, gel, yarın başla” diyen bir mecra Twitter. Yazan insanlar için müthiş bir ortam. Röportajın tamamını 15 Ocak tarihli IP dergisinde okuyabilirsiniz.
